zawieruszyłam się w czasoprzestrzeni. przewiesiłam nieopalone ciało przez oparcie drewnianego krzesła i uleciałam w eter. w pustkę. lawiruję pomiędzy ciepłymi szeptami a bezdusznym krzykiem. poniewieram myślami po najbrudniejszych ulicach rzeczywistości. wszystkie kocie łby wykolejonego społeczeństwa znam już na pamięć. wiem co kryje się za rogiem każdego kłamstwa. z zamkniętymi oczami trafiam w martwy punkt. zataczam błędne koło w przytłaczającej galaktyce duszących emocji i chyba nie potrafię się uwolnić. usilnie, bezskutecznie szukam klucza do zagadki nazywanej uczuciem. myślami powracam do ludzi, którzy dawno już umarli, z nadzieją że uzyskam odpowiedź. wskazówkę. cokolwiek. a oni milczą i gniją pod wilgotną ziemią goryczy. martwe trupy wciąż żywsze ode mnie.
i kiedy tak o tym wszystkim myślę czuję się bardzo staro. pusta, samotna, otoczona tęsknotą. i nie wiadomo za czym. za kim. czy w ogóle?
