5 oblicz smutku

II
złość.


krzyk. urwane słowa. łzy. talerz. dwa talerze. może wazon, może szklanka. zarzuty, wyrzuty. obelgi i prośby. ciskasz w niego ślepo. czym popadnie. wszystkim . niczym. i klniesz pod nosem, pod brodą, pod sercem, pod domem, pod kościołem, pod niebem. rodzi się w tobie demon. żywioł nie do okiełznania. pali, ziębi. wyrywa narządy i skręca żyły. budzi się morderca. dobór ofiary. on czy ja. ona? oni? my? nie. my nie. i po co? trzeba było uciekać kiedy się dało. kiedy jeszcze nie tykał zegar. jak złowroga bomba w naiwnym, dzikim sercu. i nie wiesz kto zawinił. kto maluje czerwone maki na bladym policzku. kto umoczył ręce krwią.


opętała cię złość. gniew rozsadza klatkę żeber. sama sobie jesteś winna. pozwoliłaś się opętać. nie masz prawa głosu.
czekaj na rozgrzeszenie.

5 oblicz smutku.

I 

zaprzeczenie.

nie. nie prawda. pomyłka. błąd. niemożliwe. 

wymyślasz określenia dla zaistniałej sytuacji. trzęsącymi dłońmi grzebiesz w otchłaniach świadomości by odszukać kolejne 'nie'. im więcej, tym dalej od prawdy. tym dalej od bólu. tym dalej od apokalipsy, prywatnego końca świata, zagłady istnienia. 

dławisz się każdym słowem. łzy boleśnie napierają na szklane tęczówki. siłujesz się z samym sobą wciąż obracając głową. w prawo. w lewo. w prawo. i w lewo. na przemian. 

próbujesz uspokoić oddech. opamiętać zmysły. zahamować pędzące serce. krew pulsuje pod gęsią skórką. żebra trzeszczą od (za)głębokich wdechów. cierpisz bo stawiasz opór. bo uparcie nie wierzysz, że przegrałeś. bo wciąż naiwnie masz nadzieję, że to nie koniec. oh, głupi człowieku. jak bardzo się mylisz.

ale nie martw się. to chwilowe.

teraz pomyśl, że takie samo piekło przeżywa właśnie morze innych równie głupich ludzi. 

zamknij oczy. rozluźnij mięśnie.

raz. dwa. trzy.

dobranoc.