brak reakcji jest niszczący. miażdży kości, tłamsi serce, spowalnia krwiobieg, rozdziera każdą komórkę. brak reakcji to najgorsze co może Cię spotkać, jeśli staniesz oko w oko z prawdą.

'właściwie użyte 'przykro mi' jest wybawieniem'. 

stanął w kącie i uporczywie wpatrywał się w zielono-brązowe tęczówki. przeszywał wzrokiem niezdarnie zebrany warkocz. wlepiał ciemne, bezkresne źrenice w czerwone, trzęsące się kolana. nieznośnie stojąc patrzył na nią i chwytał za gardło. po dywanie toczyły się bordowe kule. kilka zarzutów zajrzało przez okno i zduszony okrzyk wyleciał w eter. paznokcie wbiły się w miękką skórę pościeli. trzasnęło żebro. a on wciąż stał i nieprzerwanie odbierał jej oddech. nie protestowała. pokornie przyjęła karę. bo ślepe, głupie kaleki się karze. zadaje im się ból. łamie kości. gwałci zmysły. tłamsi dumę. wreszcie - zabija wiarę. takie karykatury człowieka nie zasługują przecież na humanitaryzm. popełniły błąd i nie są godne litości.

stałeś się adolfem hitlerem moich nadziei. chciałabym potrafić Cię nienawidzić.

ważą się losy korybuta. chyba nadchodzi jego koniec. czekam na siłę do podjęcia decyzji.

są takie dni, kiedy przychodzi ból. drapie. gryzie. parzy. zdziera sukienkę. penetruje ciało. i nie jest przyjemny. wtedy myślę, że mogłabym być gdzieś indziej. gdzieś dalej. gdzieś bliżej. z nim. a może z tobą. sama?
i czasami wydaje mi się, że jestem za słaba, za krucha. zbyt miękka i zbyt wątła. i boję się. boję się bo nie zawsze sobie z tym radzę. kulę się. zamykam. odcinam. wyłączam. przestaje istnieć.
przebiegunowane myśli nieznośnie zalewają głowę. rozczarowanie. złość. irrytacja. znów uwierzyłam, że można. 
zdzieram łokcie i łamię palce. walczę. nie o ciebie, o nia, o niego. walczę o siebie. nie chce wiedzieć, że dałam się zwieść jak głuchoniema, niewidoma kaleka z połową serca. tą głupszą w dodatku. i wygram. jeszcze zobaczysz. zaśmieję ci się w twarz.


a Tobie Madonno Małgorzato dziękuję. podarowałaś mi pudełko przepełnione ciepłem i nadzieją. tego potrzebowałam. i choć wciąż przeraża mnie jak dobrze mnie znasz, chyba mianuję Cię moim Aniołem Stróżem.

***

dusi mnie ostatnio, więc się nim podzielę:

zanurzcie mnie w Niego

jakby różę w dzbanek

     po oczy,

     po czoło,

po snop włosa jasnego - 

niech mnie opłynie wkoło,

niech się przeze mnie toczy

jak woda całująca

Oceanu Wielkiego

niech zginie noc, poranek,

blask księżyca czy słońca,

lecz niech on we mnie wnika

jak skrzypcowa muzyka - 

gdy mi do serca dotrze,

     będę tym co najsłodsze,

           Nim. -

oczarowana znów. pawlikowską - jasnorzewską tym razem.

zima.

zmęczone bursztyny martwo wbite w drgający płomień. niespokojne ciepło przepływa kanałami wątłego ciała, wprost do kruchego serca. w głowie ciche, może nieprawdziwe 'what the world needs now is love, sweet love' i kilka przypadkowych klatek w chorej głowie, przy każdym mrugnięciu powieką. iluzja kilku wieczorów nieznośnie odciska się na skórze. w okolicy talii, delikatnie w kierunku bioder. i wbrew pozorom - to nic złego. spokój. cisza. upragniona. w końcu, nareszcie, na szczęście, na pozór?
i to przekonanie, że wszystko jednak przez czary. magię. klątwa zmieniła się w błogosławieństwo. przekleństwo stało się najlepszą drogą ucieczki, możliwością powrotu do życia bez wiosny. nie spodziewałam się, że przyjmę to w ten sposób. bez histerii, paniki, rozczarowania i złości. zima idealnie koi naiwne oparzenia gdzieś pomiędzy 5 a 6 żebrem. dlatego lubię zimę, ostatnio po prostu lubię zimę.